Anoreksja i bulimia

Czym różni się bulimia od anoreksji? Co przyczynia się do powstawania tych zaburzeń odżywiania? Anoreksja nazywana także jadłowstrętem psychicznym najczęściej pojawia się w okresie dojrzewania i trwa do wczesnej dorosłości (około 20 - 35 roku życia). Ponad 95 % osób dotkniętych tą chorobą to kobiety, które postrzegają siebie jako zbyt grube. Dążą do utraty wagi poprzez wielogodzinne i wycieńczające ćwiczenia fizyczne, skrajne przyjmowanie posiłków, a także używanie środków przeczyszczających. Chorzy na anoreksję nie widzą problemu i potrzeby leczenia się. Towarzyszy im silny lęk przed przytyciem. Anoreksja to bardzo ciężka choroba, która powoduje nie tylko wysoki spadek wagi, ale także obniżenie ciśnienia krwi, anemię, nieregularną pracę serca, opóźnienie wzrostu kości i obniżenie temperatury ciała. W niektórych przypadkach anoreksja może prowadzić do śmierci. Bulimia nazywana, także żarłocznością psychiczną podobnie do anoreksji występuje najczęściej u kobiet. Towarzyszą jej napady obżarstwa i następujące po nim wymioty. Bulimiczka podobnie do anorektyczki jest zafascynowana jedzeniem co oznacza, że zna tabelę kaloryczną niemal wszystkich produktów, a także wiele czyta na ten temat. Osoby chore na bulimię bardzo często starają się ukryć swoje objawy, które na pierwszy rzut oka nie są dostrzegalne. Bulimiczki często zgłaszają się do lekarza dopiero po wielu latach wyniszczającej organizm choroby. Podstawą leczenia żarłoczności psychicznej jest psychoterapia prowadzona na oddziałach psychiatrycznych.